Αραβική άνοιξη ή Ισλαμικός χειμώνας;

Η παρούσα φράση ανοίκει στον Υπ.Εθ.Α. κύριο Μπεγλίτη (αν και λίγο παραλλαγμένη) σε πρόσφατη του επίσκεψη στο Ισραήλ. Η αλήθεια είναι ότι όλοι μας είμασταν ενθουσιασμένοι με τις επαναστάσεις στην μέση ανατολή που έβαλαν την ταφόπλακα σε αυτό που ονομάζαμε αραβικό σοσιαλισμό. Για να είμαστε δίκαιοι η αρχή έγινε με την ανατροπή του δικτάτορα Π. Μουσάραφ στο Πακιστάν και αν είμασταν πιο πονηροί θα έπρεπε να είχαμε προβλέψει κάποια πράγματα, γιατί όπως και στο Πακιστάν έτσι και στην αραβία οι πιο οφελημένοι από όλους φαίνεται να είναι οι ισλαμιστές.

Αυτό που θα έπρεπε να μας πονηρέψει είναι η ταυτόχρονη εκδήλωση διαμαρτυριών και κινημάτων παντού. Πέρα από την συγκινητική αιγύπτια μπουρκο-φορούσα χάρην της οποίας ξεσηκώθηκε όλη η Αίγυπτος υπάρχει μια πραγματικότητα την οποία κανείς δεν μπορεί να αμφισβητίσει, ότι δηλαδή το μοναδικό κίνημα με χρήματα και διασυνδέσεις σε όλον τον μουσουλμανικό κόσμο που μπορούσε να κάνει κάτι τέτοιο είναι το Ισλαμικό.

Στην Αίγυπτο συγκεκριμένα ήδη πριν από τα γεγονότα της πλατείας Ταχρίρ οι εξτρεμιστές όχι μόνο ανατίναξαν την κοπτική Μητρόπολη ανήμερα της Ανάστασης σκοτώνοντας προσκυνητές αλλά ξεκίνησαν και επεισόδια που διήρκησαν μέρες. Αργότερα κατά την διάρκεια των διαδηλώσεων οι ιμάμηδες προέτρεπαν τους Χριστιανούς να γονατίσουν στο πάτωμα για να μην προσβάλουν την προσευχή των μουσουλμάνων. Αυτήν την στιγμή η Ισλαμική αδελφότητα είναι το πιο ισχυρό κόμμα στην Αίγυπτο ενώ οι Χριστιανοί εγκαταλείπουν την χώρα κατά ομάδες. Η Ελλάδα μόνο έχει δεχθεί τουλάχιστον πέντε χιλιάδες από την αρχή του καλοκαιριού.

Στην Λιβύη τώρα, ο έκπτωτος Καντάφι είχε προειδοποιήσει για την άνοδο του φονταμενταλισμού. Ο ίδιος ο πρώην δικτάτορας ήταν πολύ θρήσκος και ενδεικτικά αναφέρω ότι τον υιό του τον ονόμασε Σαϊφ αλ Ισλάμ, που σημαίνει «ξίφος του Ισλάμ». Δεν ξέρω για τους Δυτικούς ηγέτες, αλλά όταν κάποιος τρελός δικτάτορας πορωμένος ο ίδιος με την θρησκεία του, κρούει τον κόδωνα για θρησκευτικούς εξτρεμιστές εγώ ανυσηχώ λίγο παραπάνω. Για του λογου του αληθές τις προάλλες το μεταβατικό συμβούλιο της χώρας ανακοίνωσε ότι η βάση του νέου συντάγματος θα είναι το Ισλάμ.

Επόμενοι στην λίστα είναι η Συρία και η Υεμένη, με την διαφορά ότι και ο πρόεδρος Άσσαντ και η χώρα του έχουν ένα ιδιαίτερο πολιτικό βάρος που τους δίνει την ελευθερία κινήσεων και η Υεμένη έχει για αρκετά χρόνια εμπειρία στο να πολεμάει αντάρτες. Βέβαια δεν είναι καθόλου σίγουρο ότι θα νικήσουν, μάλλον το αντίθετο, αλλά και να νικήσουν θα βρεθούν απομονωμένοι από τον υπόλοιπο αραβικό κόσμο αφού η περιβόητη Αραβική Λίγκα είναι πλέον αμετάκλητα παρελθόν.

Αυτή η νέα πολιτική κατάσταση μπορεί να φέρει την Ελλάδα στην εσχατιά της Ευρώπης και πολιτικά και πολιτισμικά. Μέχρι τώρα ο Κεμαλισμός και το Ισραηλ ήταν το ανάχωμα των ευρωπαίων ενάντια στην ανατολική θρησκοληψία. Με τον ερχομό του Ερντογκάν όλα άλλαξαν και αν καταφέρει και μείνει στην εξουσία, τότε τον ρόλο αυτόν θα τον παίξει η Ελλάδα, κάτι που συνεπάγεται και αύξηση της ισχύος της μεν αλλά και το τέρμα της εξηκονταετούς της ηρεμίας δε.

Ρεθυμνιώτης